سلام...سلام ...سلام..خيلي سلام

سلام..........سلام آسمونیای آبی

ایشالا که حال همتون خوب باشه

                         نامرده کسی که نخونده نظر بده

اول: شهادت مادر همه شیعه ها رو من جمله خودم و تسلیت می گم

دیم:مجبوری اومدم آپیدم

سیم:فصل امتحاناس

ما که انقدر سرمون شلوغه که وقت ویزیت دادنم نداریم

دیگه چه برسه آپ

چهارم:ما چاکر شماییم

و ششم و هفتم و هشتم و الباقی را در این فصل خلاصه کردیم

راستش این دفعه نمی دونم از کجای آسمون براتون بنویسم

عکس اگه واز نشد شرمنده...بلد نیسمولی خوشگله

آهان.....بذار

بذار ایندفعه از اون جایی بگم که وقتی دارم شعر می گم میرم اون جا

یه آسمون پر از آبی ....با یه سری ابر...و یه خونه

و هیچ کسی نیست که در بیشه ی نور...قهرمانان را بیدار کند

مممم

همین دیگه...فکر کردم چقدر چیز می شه نوشت...

دنبال بقیش نباش همین دیگه

............................

دیگه چی بگم...بذار صحبت از ادب و عرفان کنیم

کلا ادب دو حالت داره :یکی بی ادب...یکیم با ادب

که اولی در شخصیت انسان نیست و دیمی بس نیکوست...

حافظ می گه:سعدیا مرد نکو نام نمیرد هرگز     

 حالا تو می خوای بمیری به من چه ،برو بمیر

و جایی دیگه هم از شاعری دیگه خطاب به شیدا داریم که:

شما از عرفان و ادب نگویید بهتر است...که مردم عام درک نمی کنن

بله دوستان این بود حکایتی دیگر از شیخ......

دیگه حرفی ندارم...

مطالب کم آوردیم و سخن اندک کردیم تا در مضیقه وقت شما نباشد

فقط تو رو خدا بیایید تو نظراتون که زحمت می کشید

اینم بگید که دفعه بعد بنده از کجای آسمون براتون بگم

حالا اصراری هم نیست از زمینم می تونم بگم...فقط بگید از کجاش بنویسم

اگه ادامه بدم چرت و پرت های بنده به فلک الافلاک می رسد

و اینم شعرم ...تقدیم به همه ی آسمونیای آبی

باز کن پنجره را

آسمان هم زیباست

پنجره ،عشق ،هوا ،فکر ،زمین

همه این ها زیباست

و تو هم زیبایی

تو بدون من هم زیبایی

تو ته و آخر یک رویایی

من و دریا آبی

تو خودت دریایی

من و عشق...صبح و زمین...آخر برگ و دل تو

همه اینها جاریست

و فقط جای تو در صبح و زمین و دل و برگ و من و عشق

در تمامش... در اینها خالیست

.................

تو که رفتی...تنهام

 همه چیز سنگین است

آدم اینجا تنهاست

آدمیت ظاهرش رنگین است

آه.........آری

من خودم می دانم

آخر قصه ی یک عاشق درد

یک خداحافظی غمگین است

و برایش مرگ هم شیرین است

آری ...عاقبت این مرگ هم شیرین است

...

من ولی ، عاشقت می مانم

آسمان دل من هم آبی ست

و تو هم خورشیدش...

.............................................................................

بابای تا یه آپ دیگه.........دوستون دارم..........آبی بشید...........چاکریم

سلام سلام و سلام و بازم سلام و همینجور سلام

خیلی سلام

آخه سلام خیلی خوبه...دوسش دارم...............

دیگه اینکه............حالتون خوبه و ازین حرفا.........و چه خبر و اینا

منم بد نیستم...نفس رو به زورم که شده می کشیم...

حالا فعلا این شعرمو بخونید................

دل من سنگین است

دل من از گل و سنگ

از غم دوری یک ابر سیاه

دل من غمگین است

دل من گاهی کمکی می گیرد

دل من دریا نیست

دل یک انسان است

دل من گاهی دوست دارد باشد

دل من گاهی دوست دارد بدود

دوست دارد برود

برود آن جا که هیچ کس آن جا نیست

و شاید برود جایی که همه دل ها آن جاست

دل من شاید روزی عاشق بشود

برود آخر ابر

بدود در باران

بشود یک انسان

برود تا پایان

آه ... اما

دل من گاهی کمکی می گیرد

دل من سنگین است

از شما مردم شهر...از همه غمگین است...

دل ما هم عا لمی داره ها

خلاصه...جونم براتون بگه که..............والا جونمم هیچی نداره بگه

این هفته خوب نبود مگه نه؟

هفته های آخر و هرچی دلشون می خواد کار می گن

ولی شباش قشنگ بود

بیشتر شبا پیش ماه بودم ...انقدر باش حرف می زدم که خوابم می برد

یادم می یاد کو چولو بودم انقدر ماه رو دوست داشتم و باش حرف می زدم و قایم موشک بازی می کردم که مامانم همیشه می گفت: آخر یه روز شازده کوچولو می یاد و می برتت روی ماه....

منم از اون روزا تا حالا ها منتظرش موندم ولی نیو مده...

شاید تو راه تصادف کرده...شایدم نمی دونم

و این که مامانم قصه هایی که برام می خوند آخرش یه سوار با اسب سفیدش میو مد پیش یه دختر فقیر و خوشگل و سوار اسبش می کرد و می بر دتش تو قصرش تو آسمونا...

بقیه اش هم سانسور می شد فقط می فهمیدم که سال های سال به خوبی و خوشی زندگی کردن.

اون وقتا به این فکر می کردم که بعدش چی می شد؟دلم می خواست بقه اش هم می گفتن

ولی حالا وقتی به اون قصه ها فکر می کنم...

 الان اون همه شاهزاده و دختر زیبا و قصراشون کجاست؟

واقعا سال های سال به خوبی و خوشی زندگی کردن؟

اگه مردن قبراشون کجاست؟

بچا هاشون کجان؟

اونام به خوبی و خوشی زندگی می کنن؟

ولی داستا نهای قشنگی بودن...

منم همیشه به عشق اون داستانها منتظر یکی هستم ...

یه شاهزاده با اسب سفید پرنده...با یه شلخه گل رز...و یه قصر تو ی  آسمونا...

دلم می خواد برم همون جایی که اونا رفتن

ببینم چه جوری انقدر با خوبی و خوشی زندگی کردن

یعنی می شه اینجوری بیاد؟

وایییییییی  ....چه قدر قشنگه..........

اوی  ..... حالا فکر نکنید  ترشیدم...داشتم از رویاهام می گفتم...جو گرفتم....

هنوز تازه 18 سالمه........تا 20 سال دیگه وقت دارم

می شینیم ببینیم اگه مردشه اینجوری بیاد.......

اگه عرضه داره بره یه اسب سفید پیدا کنه اون وقت بابام دختر یکی یدونشو بش می ده

(راستی عرضه رو همینجوری می نویسن دیگه)

خلاصه از هرچه بگذریم سخن شما خوش تر است...

من که گفتم...

شما هم بگید از داستانای قدیمی کجاشو دوست داشتید

نظرتون راجع به این شاهزاده و دختر خوشگل و فقیر چیه

دخترا و پسرای ترشیده(شوخیه ها)منتظر نظراتون هستیم

چاکریم

آبی باشید...دلاتون و خودتون و قصر رویاهاتون آسمونی و بارونی

آهان یه فال براتون دارم...من که گرفتم راست دراومد...امتحان کنید باحاله...

روانشناسی الویت ها                    

این یک تست وانشناسی است که توسط زیگموند فروید طراحی شده.

فرض کنید که در خانه هستید و پنج اتفاق زیر همزمان پیش میاد

1

تلفن زنگ میزنه

2

بچه تان گریه میکنه

3

یکی داره در خونه رو می زنه و صداتون میکنه

4

 لباس ها را بیرون روی طناب پین کرده اید و بارون میگیره

5

 شیر آب رو در آشپز خانه باز گذاشتید و آب داره سر ریز میشه.
 

خب حالا با این وضعیت شما به ترتیب کدوم کار ها رو انجام میدید، یعنی از شماره ی 1 تا 5 رو با چه اولویتی انجام میدید؟



زیگموند فروید

فروید یکی از بارزترین شخصیت های علمی قرن بیستم است. او در 6 ماه مه 1856 به دنیا آمد و در در 23 سپتامبر 1939 از دنیا رفت. او اطریشی بود و از بنیانگذاران دانشکده روانپزشکی. بیشترین شهرت فروید مربوط به کار های او در زمینه روان شناسی تمایلات جنسی، رویا ها و ضمیر نا خود آگاه است. او به عنوان پدر علم روان تحلیل گری شناخته می شود.

هر یک از 5 مورد بالا نشون دهنده یکی از جنبه های زندگی شماست.

1

زنگ تلفن، نشونه شغل و کار شماست

2

گریه بچه، نشون دهنده خانواده است

3

 زنگ در خونه ، نشون دهنده دوستان شماست

4

 لباس ها، نشون دهنده پول هستن

5

سر رفتن آب، نشون دهنده میل جنسی سکس هستش.

فعلا با اجازه.............از هول فال نظر یادت نره ها...

...اول اینو بخونین تا بعد براتون بگم...

زندگی را کهکشانی کرده اند

تا بگویند طولانی تر است

زندگی را تلخ و شیرین کرده اند

تا نگوییم زندگی یک صحنه است

زندگی را پر از امواج تلاطم کرده اند

تا نگوییم بی صداست

زندگی را بی محبت کرده اند

تا بگویند عشق هم بی انتهاست........

اینو یادتون باشه که آسمون همیشه آبیه اگه هم آبی نباشه مهتابیه ...اگه هم مهتابی نباشه خوب مشکی رنگ عشقه...

هرچی که هست قشنگه دیگه.

فقط موقع امتحانا آسمون خیلی ببخشیدا معذرت ولی می رینه به اعصاب آدم ...یه ماه دیگه شروع می شه خبر مرگش...امسال اصلا حس درس ندارم ........مامان ...نمی خوام

راستی این هفته نز دیک بود شوهرم بدند...ولی من مثه یه شیر جلو همه وایسادم ...فقط نزدیک بودا...

دیگه جونم براتون بگه خدایی سوژه کم اووردم ........از یه چیز جدید نمی شه گفت 

البته تنها چیزی که تکراری نیس مرگه .........هووووووووووووو

حالا بحثش طولانیه بعدا مفصل باهاتون حرف می زنم...

چاکر قلب خوشگل و آبیتون

..........................................دختر آبی........

دلم برای آن صدای آبیت کمی گرفت

برای مهربانی همان سیاهیت کمی گرفت

دلم برای آن حرارت دو دست تو

به حال آن صفا و مهربانیت کمی گرفت

دلم برای آن کلاغ خوش نوای پیر

که می سرود در نگاه شاکیت کمی گرفت

دلم برای سر شکوفه های سرخ سیب

برای آن ترنم بهاریت کمی گرفت

دلم فقط کمی که بی کران و ساده شد

برای اوج عشق بازیت کمی گرفت

دلم برای آن نگاه دلکشت درون شب

برای دل نوازی صدای آبیت کمی گرفت...........

چه می شد خدایا ...................

چه می شد اگر ساحلی دور بودم

شبی با دو بازوی بگشوده خود

تو را می ربودم...تو را می ربودم

تقدیم به روح آبی سهراب شاعر باران

اهل کاشانم

روزگارم بد نیست

تکه نانی دارم

خرده هوشی

سر سوزن ذوقی

مادری دارم بهتر از برگ درخت

دوستانی بهتر از آب روان

و خدایی که در این نزدیکی است

لای این شب بو ها پای آن کاج بلند

روی آگاهی آب روی قانون گیاه

اهل کاشانم پیشه ام نقاشی است

گاه گاهی قفسی می سازم با رنگ.می فروشم به شما

تا به آواز شقایق که در آن زندانی است

دل  تنهاییتان تازه شود

چه خیالی چه خیالی می دانم

پرده ام بی جان است

خوب می دانم حوض نقاشی من بی ماهی است

اهل کاشانم

نسبم شاید برسد در هند به سفالینه ای از خاک سیلک

نسبم شاید به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد

پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها پشت دو برف

پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی

پدرم پشت زمان ها مرده است

پدرم وقتی مرد آسمان آبی بود

مادرم بی خبر از خواب پرید خواهرم زیبا شد

پدرم وقتی مرد پاسبان ها همه شاعر بودند

مرد بقال از من پرسید چند من خربزه می خواهی؟

من از او پرسیدم:دل خوش سیری چند

پدرم نقاشی می کرد

تار هم می ساخت تار هم می زد

خط خوبی هم داشت

باغ ما در طرف سایه دانایی بود

باغ ما جای گره خوردن احساس و گیاه

 باغ ما نقطه بر خورد نگاه و قفس و آیینه بود

باغ ما هم سهراب بود باغ من هم قبر آرام و آبی سهرابه

چاکر آبیها و سهرابی ها.........

بیایید ما هم مثل سهراب آبی بمیریم تا زیبا مرده باشیم

زیبا باشید و آبی............

خیلی خسته بود .مثل همیشه بارونی و ساده.اون روز زیاد کار کرده بود.عرق از پیشونی بزرگش پایین

می ریخت.صدای قدم هاش و با آهنگ نفس هاش موزون کرده بود.می دونم هی داشت تو دلش می گفت

پس کی می شه برسم خونه و تافردا ظهر بخوابم ولی یه دفعه یادش افتاد که فردا (اضافه کاری) صبح زود

هم شیفت داره دوباره خطهای خیس پیشو نی اش به هم گره خورد.......یه گره عمیق.گهگاهی بادی می

اومد و موهای کم و فرفری اش رو تکون می داد ولی بازم خسته بود...خسته...چیزی که دل گرمش می

کرد این بود که شب که میره خونه با لبخند خا نومش و اون استکان چایی که براش می ریزه همه خستگی

اش رو از خودش دور کنه ...و با یه شام دور هم دوباره عشقش برای کار کردن به خاطر راحتیه

خونوادش رو به دست بیاره ... *حاجی این آشغال ها رو هم ببر*صدای یکی از همسایه ها بود.از خودش

بیرون اومد...... هنوز خسته بود ولی مثل همیشه بارونی و ساده...با یه دنیا احساس گرم و آبی...                                 

                                         ***حاجی واقعا خسته نباشی***